خبرگزاری میزان- درست ۱۴ سال پیش در ۸ نوامبر ۲۰۰۵ شبکه ایتالیایی رای با پخش یک مستند ۳۲ دقیقه‌ای جریان جنگ آمریکا در عراق را عوض می‌کند. «فلوجه: کشتار پنهان» مستندی است که یک خبرنگار ایتالیایی در مورد وقایع فلوجه ساخته است.
تاریخ انتشار: 13:42 - 17 مرداد 1398
- کد خبر: ۵۴۰۱۴۳

ننبه گزارش گروه جامعه خبرگزاری میزان، یک: درست ۱۴ سال پیش در ۸ نوامبر ۲۰۰۵ شبکه ایتالیایی رای با پخش یک مستند ۳۲ دقیقه‌ای جریان جنگ آمریکا در عراق را عوض می‌کند. «فلوجه: کشتار پنهان» مستندی است که یک خبرنگار ایتالیایی در مورد وقایع فلوجه ساخته است. در این مستند با ارائه مستندات دقیق و غیرقابل انکار به استفاده سربازان آمریکایی از سلاح‌های ممنوعه یعنی بمب‌های فسفری و بمب‌های ناپالم در عراق اشاره می‌شود.

درست ۸ روز بعد پنتاگون در بیانیه‌ای مجبور به پذیرش استفاده آمریکا از بمب‌های فسفری می‌شود و این در تاریخ جنگ عراق با آمریکا بی‌سابقه است.

×××

رابرت فیسک روزنامه نگار برجسته انگلیسی در یک سفر ژرونالیستی به عراق عکس‌های بی‌سابقه‌ای از بیمارستان مرکزی فلوجه از کودکان ناقص الخلقه و معیوبی که بر اثر بمب‌های فسفری در فلوجه به دنیا آمده‌اند ارائه می‌دهد؛ فیسک این بیمارستان را بیمارستان وحشت می‌نامد. عکس‌ها و گزارش فیسک انقلابی در افکار عمومی دنیا به وجود می‌آورد که همچنان ادامه دارد؛ و همچنان منبع موثق و قابل‌ارائه‌ای برای گروه‌های ضدچنگ و صلح‌طلب دنیاست.

×××

ژنرال تامی فرانک فرمانده سابق نیرو‌های آمریکایی در عراق گفت: "ما اجساد را نمی‌شماریم" این عبارت مشهور ژنرال فرانک که در پاسخ به خبرنگاری گفته شد که خواستار آمار غیرنظامیان کشته شده در عراق شده بود، برجسته‌ترین عنوانی است که در یک سایت مستقل ضدجنگ به نام انجمن شمارش اجساد غیرنظامیان عراقی به چشم می‌خورد. چند خبرنگار اروپایی این سایت را راه انداخته اند و کماکان می‌چرخانند.

انجمن شمارش اجساد غیرنظامیان عراقی در جریان تهاجم عراق یکی از تلاش‌های رسانه‌ای برجسته در ارائه تصویری حقیقی از عراق دوران جنگ است. این انجمن که در سایت iraqbodycount.org قابل دسترسی است به صورت دقیق و متناوب با شمارشگری که در بالای آن نصب است نشان می‌دهد که از ابتدای حمله آمریکا به عراق تاکنون چند غیرنظامی بر خلاف ادعا‌های مسئولین ارتش و دولت آمریکا کشته شده اند. منابع دست اول سایت از آمار کشته شده‌ها منابع مختلفی است که یکسر آن به بیمارستان‌ها و گروه‌های امدادی داخل خود عراق و همین طور رسانه‌ها و گروه‌های غیر دولتی عراقی می‌رسد و یکسر دیگر آن به منابعی که این انجمن داخل ارتش آمریکا دارد.

×××

از پایان جنگ افروزی آمریکا در عراق هنوز چند سالی نگذشته است و تبعات آن بر جهان و به ویژه منطقه غرب آسیا همچنان ادامه دارد. از بعد رسانه‌ای این جنگ یکی از بزرگترین اتفاقات خبری دوره ما و خبرنگاران فعلی ایران است. در نزدیکترین فاصله با مرز‌های ایران اتفاقی به طول ۱۰ سال رخ داده است و همه آنچه امروز بعد از سال‌ها از جنایات آمریکا و اتفاقاتی که آمریکا در این کشور رقم زده است به دست ما رسیده است نه تلاش خبرنگاران ایرانی که تلاش خبرنگاران مستقل غربی است؛ و این داستان اصلی رسانه‌های امروز برای ما ایرانی هاست. در شرایطی که در داخل دنیای رسانه‌ای غرب رسانه‌های مستقلی و خردی پیدا شده اند که بر خلاف سیاست‌های کلان رسانه‌های غربی که طبیعتا بر پایه منافع حکومت‌ها و سرمایه دارانشان تنظیم می‌شود دستاویزی جز حقیقت ندارند؛ ما فقط نظاره گر اتفاقات هستیم.

در همه این چهل سال بعد از انقلاب؛ سیاست جمهوری اسلامی ایران در عرصه بین المللی در مواضع سیاسی و حرکت‌های ضداستعماری و ضدستم و حمایت از نهضت‌های آزادیبخش و ضدجنگ و دیگر عرصه‌های سیاسی در خط مقدم مبارزه با امریکا و غرب ایستاده است، در همه این سال‌ها الگوی حرکت‌های جهادی و آزادیخواهانه در عرصه سیاسی بوده است و تک امید ملت‌های بدون حامی دنیا؛ اما در عرصه رسانه‌ای به این جایگاه سیاسی بین المللی نزدیک هم نشده است.

مبارزه رسانه‌ای ما با دنیای غرب در همه این سال‌ها کاملا محدود و بی رمق طی شده است و حالا این یک سوال اساسی برای دوران ماست: اینکه چرا باید بعد از گذشت چهل سال بزرگترین فیلم‌های ضدامریکایی در خود غرب ساخته شود و دست رسانه‌ها و خبرنگاران ایرانی از مبارزه با یک جریان تمدنی مهم و رقیب کاملا خالی باشد؟ سیاست ایرانی پابه پای همه فعالیت‌های سیاسی غرب در همه عرصه‌های سیاسی فعال و پیشتاز، بدون عقب نشینی با روحیه تهاجمی حاضر است و فعالیت‌های رسانه‌ای ایرانی در این رقابت بین المللی نابرابر و اصلا غیرقابل محاسبه است. خبرنگاران معتبر غربی هم اکنون در صف مقدم جبهه‌گیری علیه ایران ایستاده‌اند. خبرنگاران ایرانی کجای داستان هستند؟

دو: روز خبرنگار روز تبریک گفتن هاست. تبریک به خبرنگارانی که در گیرودار‌های دستگاه اداری غیرپاسخگوی ایرانی و در شرایطی زیستی پایین‌تر از متوسط جامعه کماکان عرصه رسانه‌های ایرانی را خالی نگذاشته اند. روز گرامیداشت خبرنگارانی است که در شرایط سخت و پیچیده خبرگیری و خبررسانی در جامعه‌ای که به شدت سیاست‌زده شده است همچنان نفس می‌کشند و بار سنگین آرمانشهر جامعه شفاف و پاسخگو را به دوش می‌کشند. معمول شده است که امروز روز این حرف‌ها باشد. روز حرف زدن از حقوق اندک خبرنگاران، مشقت‌های ناگفته خبرنگاری در ایران، شرایط ناپایدار شغلی خبرنگاران کشور؛ احساس همیشگی عدم امنیت در پیگیری سوژه‌های حساس و عدم حمایت قانونی و ساختاری از خبرنگاران در کشور و....

البته از زمان آمدن آیت الله رئیسی به قوه قضائیه بحث‌هایی در حمایت قانونی از سوت‌زن‌ها و افشاگری‌ها مطرح شده که نوید بخش آینده ای روشن و بهتر خواهد بود.

بیشتر بخوانید: رییس قوه قضاییه: از آزادی رسانه‌ها حمایت می‌کنیم

اما اگر امروز، تنها روزی که در تقویم و جامعه به خبرنگار اختصاص دارد را به تبریک‌های دورهمی خنثی بگذرانیم و به ذکر هزارباره شرایط سخت خبرنگاری در کشور و همه توجهات در روز خبرنگار را به سمت این ببریم که کمی هم به خبرنگاران توجه کنید پس کی درباره این حرف بزنیم که خبرنگار ایرانی آنچنان منفعل شده است که حتی در درون مرز‌های ایران هم صدایش به جایی نمی‌رسد؟ آنقدر خنثی شده است که حتی وقتی یکی از بزرگترین اتفاقات تاریخ در نزدیکی مرزهایش رخ می‌دهد باز هم خبری از او و جریان‌سازی و اثرگذاری‌اش نیست. کی از این صحبت کنیم که روحیه کارمندی به وجود آمده در خبرنگاران ایرانی کم کم در حال تبدیل به بحران بزرگی است که رسانه‌های رسمی را به زودی به شدت فشل خواهد کرد و از دایره نه تاثیرگذاری که حتی حضور در جامعه ایرانی هم بیرون خواهد انداخت؟

چه زمانی وقت گفتگو درباره خبرنگارانی است که عرصه رسانه را با روابط‌عمومی سازمان‌ها و نهاد‌ها اشتباه گرفته‌اند و در کسب درآمد از راه‌های مختلف آنقدر وارد شده‌اند که حقوق خبرنگاری دیگر برایشان اصلا حساب نمی‌شود و همه چیز‌های دیگری که سبب شده است افق دید خبرنگار ایرانی آنقدر محدود شود که از ساختمان‌های کهنه روزنامه‌ها و خبرگزاری‌های ایرانی هم فراتر نرود.

نمونه عراق که در قسمت ابتدایی متن آمد فقط یک نمونه از ده‌ها نمونه‌ای بود که جای خالی خبرنگاران ایرانی کاملا محسوس بود. این جای خالی محسوس در موارد مختلف دیگری هم مشاهده می‌شود. بیاید امروز به جای تبریک گفتن و دورهم نشستن و کیک بریدن و گل به گردن همدیگر انداختن درباره این‌ها هم حرف بزنیم. درباره اینکه چگونه سیستم خبرنگاری در ایران این‌گونه منفعل و بی‌کارکرد و خنثی شده است و ده‌ها شهروند-خبرنگاری که شغلش‌شان خبرنگاری نیست و محل ارتزاقشان رسانه خاصی نیست بسیار پیشروتر از خبرنگاران ایرانی مشغول کار و فعالیت رسانه‌ای هستند و خبرنگاران ایرانی گردهم نشسته‌اند وشاخک‌های احساسی‌شان فقط زمانی به حرکت می‌آفتد که بحث درباره طرح ترافیک باشد یا کم و زیاد هدیه‌های روز خبرنگار.

این یک دعوت است. دعوت همه خبرنگاران به اندیشیدن و گفتگو درباره اینکه چه شده است ای‌نقدر منفعل و خنثی و بی‌تاثیر شده‌ایم؟ و چگونه است که امروز کسانی که با خبرنگاران مرتبط هستند و آشنایی اندکی با این فضا دارند بدبینانه به ما نگاه می‌کنند. چه کرده‌ایم؟

حمیدرضا بوالی

انتهای پیام/

۱) نظرات ارسالی شما، پس از تایید توسط خبرگزاری ​میزان​ ​در سایت ​منتشر خواهد شد​.​
۲) خبرگزاری میزان٬ نظراتی را که حاوی توهین، هتاکی و افترا باشد را منتشر نخواهد کرد .
۳) لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید .
۴) در صورت وارد کردن ایمیل خود ، پس از تعیین تکلیف نظر موضوع به اطلاع شما خواهد رسید .
نام:
ایمیل:
* نظر:
خدمات الکترونیک داخل خبر
خدمات الکترونیک داخل خبر
آخرین اخبار گروه جامعه
خدمات الکترونیک داخل خبر
عکس-جامعه-داخلی
عکس-جامعه-داخلی
عکس-جامعه-داخلی
آخرین اخبار
جامعه-زندانیان