کد خبر: 491430
تاریخ انتشار: 13:23 - 15 بهمن 1397 - 2019 February 04
خبرگزاری میزان- این روز‌ها سینما گران و سینما دوستان درگیر بزرگترین ماراتن سینمای کشور، تحت عنوان جشنواره فیلم فجر هستند. هر کسی را می‌بینیم از جشنواره و آثار آن صحبت میکند و در کل تنور جشنواره سی و هفتم مانند سنوات گذشته داغِ داغ است. صف‌های طولانی، سینما‌های شلوغ، مراسم‌های فرش قرمز و سایر مناسبات این ایام باعث می‌شود که کمی از فرهنگ‌های دیدن یک فیلم در سینما رعایت نشود.

 سینما ایرانبه گزارش خبرگزاری میزان، این روز‌ها سینما گران و سینما دوستان درگیر بزرگترین ماراتن سینمای کشور، تحت عنوان جشنواره فیلم فجر هستند. هر کسی را می‌بینیم از جشنواره و آثار آن صحبت می‌کند و در کل تنور جشنواره سی و هفتم مانند سنوات گذشته داغِ داغ است. صف‌های طولانی، سینما‌های شلوغ، مراسم‌های فرش قرمز و سایر مناسبات این ایام باعث میشود که کمی از فرهنگ‌های دیدن یک فیلم در سینما رعایت نشود.

در این نوشته به بررسی یکی از همین صد عادت نامناسب می‌پردازیم، برای توضیح بیشتر بد نیست نگاهی داشته باشیم به تکامل فرهنگ حضور در سینما. اولین سینمای عمومی در ایران توسط میرزا ابراهیم خان عکاس‌باشی در سال ۱۲۸۳ شمسی برابر با ۱۹۰۴ میلادی، افتتاح شد، اما اولین سالن رسمی سینمای ایران در سال ۱۳۰۵ به نام سینما ایران در تهران ساخته شد.

رفته رفته، هر قشری از مردم جامعه برای تفریح وگذراندن وقت خود و یا تجربه کردن این لذت وصف ناشدنی و جدید، اغلب وقت خود را صرف دیدن فیلم در سینما‌ها می‌کردند.

فرهنگ فیلم دیدن درسینما‌ها به صورت تدریجی در میان مردم جای خود را باز کرد، علی‌الخصوص این موضوع در سینمای بعد از انقلاب جلوه بیرونی بیشتری داشت، به طور مثال ممنوعیت سیگار کشیدن در سینما و خوردن تنقلاتی که سروصدا و مزاحمت ایجاد می‌کنند و صد‌ها مورد دیگر.

این روز‌ها وقتی سری به سالن‌های رایگان اکران فیلم‌های جشنواره فجر که بانیان آن‌ها اکثرا ارگان‌ها ویا سازمان‌های دولتی هستند میزنیم، در مقایسه با سالن‌های پولی اکران فیلم‌های جشنواره یک تفاوت فاحش فرهنگی قابل رویت است، آن هم چیزی جزحضور کودکان خردسال در هر سن‌و سالی در این سالن‌ها نیست!

حال این سوال پیش می‌آید، آن هم اینکه مگر فیلم‌های جشنواره فجر متناسب با سن این کودکان ساخته شده است؟ قطعا پاسخ منفی‌است!

آیا صرف‌اینکه بهایی برای دیدن یک فیلم نمی‌پردازیم، این حق را داریم که کودکان را وارد دنیای خشن و یا حتی دیدن صحنه‌های احساسی یک فیلم کنیم! کدام قانون این حق را به یک پدر و مادر می‌دهد؟!

آیا حضور کودکانی که با دیدن یک صحنه استرس زا و یا ترس از تاریکی سالن سینما، شروع به گریه کردن و داد زدن میکنند و آرامش سایر افراد حاضر در سالن را بر هم می‌زنند نشان دهنده اوج خودخواهی والدین و عدم رعایت حق دیگران و یا همان حق‌الناس خودمان نیست؟

اگر به این موضوع ایمان داشته باشیم که تنها رسالت و فلسفه سینما تفریح و گذاراندن وقت افراد نیست و این مورد تنها شامل بخش کوچکی از این دنیای ناشناخته و پیچیده است، هیچ‌گاه در سالن‌های سینما شاهد چنین صحنه‌هایی نخواهیم بود.

یادداشت از ریحانه بوالی

انتهای پیام/


خبرگزاری میزان: انتشار مطالب و اخبار تحلیلی سایر رسانه‌های داخلی و خارجی لزوماً به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفاً جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه‌ای منتشر می‌شود.

برچسب ها: سینما ، سالن ، کران ، فیلم
۱) نظرات ارسالی شما، پس از تایید توسط خبرگزاری ​میزان​ ​در سایت ​منتشر خواهد شد​.​
۲) خبرگزاری میزان٬ نظراتی را که حاوی توهین، هتاکی و افترا باشد را منتشر نخواهد کرد .
۳) لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید .
۴) در صورت وارد کردن ایمیل خود ، پس از تعیین تکلیف نظر موضوع به اطلاع شما خواهد رسید .
نام:
ایمیل:
* نظر:
فضای مجازی-خبر-وکیل آنلاین
فضای مجازی-خبر-وکیل آنلاین
آخرین اخبار گروه فضای مجازی
فضای مجازی-خبر-وکیل آنلاین
فضای مجازی-خبر-ورزشی
فضای مجازی-خبر-ورزشی
فضای مجازی-خبر-ورزشی
فضای مجازی-زندانیان