کد خبر: 397008
تاریخ انتشار: 16:29 - 25 بهمن 1396 - 2018 February 14
خبرگزاری میزان- این روزها اگر دو یا ۳ سند خودروی اسقاطی داشته باشی، هستند افرادی که در قبال دریافت چند میلیون ناقابل سند خودروهای اسقاطی که وجود خارجی ندارند را به نامت بزنند و آن وقت به راحتی بتوانی مجوز ورودیک خودرو خارجی را بدون عوارض و گمرکی به داخل کشور دریافت کنی.
تخته گاز دلالان روی پیست خودرو های اسقاطی/ اگر غریبه‌ای سند نداریم!به گزارش گروه فضای مجازی خبرگزاری میزان، در حاشیه شهر‌های بزرگ، در کنار جاده‌های بین شهری، محل‌هایی وجود دارد که در آن‌ها خودرو‌های خارج از رده را اسقاط می‌کنند، فضا‌هایی دور از شهر و محل‌های سکونت که گذر کمتر کسی به آن جا می‌افتد. اهل خودش را دارد و غریبه‌ها مشتری محسوب نمی‌شوند و در بعضی موارد ورودشان ممنوع است؛ بنابراین دور از انتظار نیست که چنین فضا‌هایی را بیشترمان در فیلم‌ها و اخبار دیده و تصویری واقعی از یک پارکینگ خودرو‌های اسقاطی ندیده باشیم.

چاردیواری است؛ اما برج لاشه ماشین‌ها از دیوارهایش بالا زده است. تا چشم کار می‌کند ماشین است و بیابان. ماشین‌های رنگ به رنگی که خاطرات زیادی را از سال‌های دور با خود به دل تاریخ برده اند و هر کدام در روزگار خودشان برو بیایی داشته اند. بوی آسفالت، خاک، دود و آهن می‌آید. این بو‌ها آنقدر غالب است که به نظر می‌آید به خورد زمین و هوا رفته باشد. جای غریبی است. نام قبرستان کار خودش را کرده و همان حس و حال قبرستان اموات را به فضا داده. گویی سایه سنگین مرگ فقط موجودات زنده را تهدید نمی‌کند و حتی ماشین‌ها هم روزی قرار است اجلشان برسد و به قول معروف خیاط هم در کوزه بیفتد. دیگر باید به سراغ آقای احمدی می‌رفتیم. صاحب یکی از محل‌های نگهداری خودرو‌های خارج از رده و یکی از معدود پارکینگ‌هایی که مجوز اسقاط خودرو‌ها را دارند. از قبل به او اطلاع داده ایم که برای چه کاری به آنجا می‌رویم و او هم بعد از اینکه فهمید از طرف یکی از همکارانش هستیم از ما استقبال کرد. به در بزرگی رسیدیم که احتمالا قبلا به رنگ آبی آسمانی بوده. زنگ زدیم. چند دقیقه‌ای طول کشید تا در را به رویمان باز کنند. از سر و صدای سگ نگهبان معلوم بود او هم فهمیده که غریبه‌ای به دیدنشان آمده. بالاخره پسر نوجوانی که معلوم بود شاگرد صاحب پارکینگ است، در را باز می‌کند. از نگاهش فهمیدیم که در جریان آمدن ما نیست. در را کامل باز نمی‌کرد تا داخل معلوم نشویم. به او گفتیم از طرف آقای. آمده ایم. شاگرد جوان که حالا خیالش راحت شده ما را تا اتاق مهمان همراهی می‌کند و داستان ما اینطور شروع می‌شود. طبق یکی از طرح‌های دولت برای جمع آوری خودرو‌های فرسوده، اگر فردی بتواند تعداد مشخصی سند مربوط به خودرو‌های خارج از رده را به مراکز مربوطه ارائه دهد می‌تواند مجوز ورود یک خودرو خارجی را بدون عوارض و گمرکی به داخل کشور دریافت کند. ارائه این سند‌ها نشان می‌دهد که این فرد خودرو‌های مربوط به این اسناد را از سطح شهر جمع کرده و به مراکز اسقاط ماشین تحویل داده است. در این گزارش به روند انجام غیر قانونی این کار پرداخته ایم تا ببینیم این روند چطور در قبرستان‌های ماشین پیش می‌رود.

ظهر است و خورشید در وسط آسمان قدرت نمایی می‌کند. طوری که انگار اینجا در هیچ ساعتی از روز قرار نیست سایه‌ای وجود داشته باشد. انگار هر روز سال فقط ظهر است. با ورود ما به اتاق آقای احمدی تعدادی از شاگردانش که به احتمال زیاد جلسه توجیهی داشتند از اتاق خارج می‌شوند. چهره هاشان آفتاب سوخته است، صورت آقای احمدی هم دست کمی از آن‌ها ندارد. مو، سبیل و ریش هایش را گویی آفتاب سفید کرده مثل رنگ بعضی از ماشین‌های قدیمی پارکینگش که حالا بعد از سال‌ها در آفتاب ماندن دیگر رنگی به رخسار ندارند؛ از رنگ و رو افتاده. حالا دیگر بعد از گذشت چند دقیقه صحبت هایمان گل انداخته و به نظر می‌رسد باید سر اصل مطلب برویم؛ اما از سکنات آقای احمدی معلوم است که خیلی مایل به این کار نیست.

کارخرابی تکنولوژِی

«در زمان قدیم نگه داشتن سند یک خودرو برای روز مبادا کار راحتی بود. خودرو اصلی را اسقاط می‌کردند. پلاک و سندش را نگه می‌داشتند و به کسانی که می‌خواستند می‌فروختند. البته الزامی برای اسقاط خودرو مورد نظر وجود نداشت و مواردی هم بود که خودرو را هم نگه می‌داشتند و تکه‌های قابل فروش اش را می‌فروختند و خلاصه از همه چیز یک ماشین درآمد کسب می‌کردند؛ اما الان این کار خیلی سخت شده است. خودرو‌هایی که برای اسقاط می‌آیند در وهله اول باید کامل باشند. همچنین باید وارد فضایی شوند که از همه قسمت‌های خودرو عکس و فیلم گرفته شود. در نهایت همه اطلاعات خودرو به طور دقیق در سامانه‌ای که کاملا کامپیوتری است ثبت و باطل شدن سند و از بین بردن پلاک خودرو به شدت کنترل می‌شود. برای همین دیگر به این راحتی‌ها نمی‌توان این کار را انجام داد.» این‌ها صحبت‌های آقای احمدی است که مدت‌ها طول کشید تا لب به سخن باز کند. همزمان با کاغذ‌های روی میزش بازی می‌کرد و در بین صحبت هایش مدام از ما می‌خواست تا چای بخوریم و سعی می‌کرد بحث را به حاشیه بکشاند. از حال و روزش پیدا بود که هنوز هم تردید داشت گفتن این حرف‌ها به ما کار درستی است یا خیر؟

همیشه یک راه فراری هست

تردیدش باعث می‌شد خیلی سخت صحبت کند. احتمالا ما اولین خریداران سند بودیم که این قدر اطلاعات می‌خواستیم. اصرار بیش از حدش برای پاسخ ندادن به سوالات ما کار را برای خودش هم سخت کرده بود بنابراین به مرور تصمیم گرفت تا جایی که لطمه‌ای به خودش و همکارانش نزند به سوالاتمان پاسخ دهد، بنابراین از استثنائات این روند گفت: «الان دیگر این اتفاقات به ندرت می‌افتد. ممکن است سند و پلاک خودرویی نگه داشته شود؛ اما دیگر به راحتی قدیم نیست مثلا خودرویی که به هر دلیلی اطلاعات و عکس و فیلمش در سامانه‌ای که گفتم ثبت نشده باشد.» چند ثانیه سکوت کرد، ما با نگاهمان از او خواستیم تا راحت و بدون نگرانی صحبت کند چرا که ما هم برای خرید همان اسناد رفته بودیم و جای نگرانی نبود به همین دلیل اینطور ادامه می‌دهد: «می توان سند آن را به قیمت خودرو‌های اسقاطی به کسانی که مثل شما به دنبال آن هستند فروخت؛ بنابراین گاهی اوقات اگر بشود سند خودرویی را نگه داشت این کار را می‌کنند. مثل سند خودرو سرقتی که اعلام سرقتی نشده و هیچ وقت هم پیدا نشده است. اما سندش دست صاحبش مانده یا خودرو‌هایی که به هر دلیلی مثل آتش سوزی و... جسم و لاشه شان وجود ندارد و از بین رفته اند، ولی سندشان هنوز دست صاحب خودرو است و این سند هنوز باطل نشده پس می‌توان از آن‌ها استفاده کرد.» تلاش کردیم تا اطلاعاتی درباره جزییات این ماجرا از او بگیریم، اما گویی خط قرمزی بود که نمی‌توانست درباره اش هیچ توضیحی بدهد. در نگاهش همچنان اثراتی هرچند محدود از بی اعتمادی دیده می‌شد. دیگر از ما اصرار بود و از او انکار.

روز‌هایی که با هم فرق دارند

هر از چند گاهی صدای بلند خنده کسانی که در بین راه رسیدن به اتاقک گاراژ چشم مان به آن‌ها خورده بود به گوش می‌رسید. سرشان را به هر نحوی شده بود در این قبرستان دور افتاده گرم می‌کردند. صدای آهن‌هایی که به هم می‌خورد ریتم خاصی نداشت، ولی می‌توانستی با صدای یکی از موزیک‌های آشنای ذهنت همراهش کنی تا دیگر روی اعصابت نباشد. بوی روغن، زنگ آهن و قیر قبل از همه چیز یادت می‌آورد که کجا هستی و به کجا آمده ای. فکر می‌کنم از این بعد کارگر یک پارکینگ ماشین‌های اسقاطی را از دور تشخیص دهم. داشتن شغلی که در آن مجبور باشی فقط با ماشین و ماشین باز‌ها سر و کله بزنی در آغاز روزمرگی محض به نظر می‌رسد؛ اما سرزندگی و هیجان آن صدا‌های بیرون و مردی که در مقابلمان نشسته چیزی خلاف آن را نشان می‌داد. شاید هر روز منتظر یک اتفاق تازه و یک فرد تازه هستند و هیچ روزی را مثل روز قبل به پایان نمی‌رسانند. شاید آنطور که به نظر می‌رسد شغل سخت و یک نواختی نباشد و فقط صدای پرس ماشین‌ها و دستگاه پرس زنگ زده‌ای که احتیاج به روغن کاری دارد نیاید. تصویر و ذهنیتی که اغلب ما از یک پارکینگ ماشین‌های اسقاطی داریم. فرصت نشد آنقدر‌ها چشم تیز کنم و این طرف و آنطرف را نگاه کنم، اما همین زمان کوتاه کافی بود تا در میان این همه ماشین مختلف چشمم به چند ماشین آنتیک بیفتد که در گوشه‌ای از این پارکینگ به خوبی تیمار می‌شوند تا روزی عاشق دل باخته شان به سراغ آن‌ها بیایند.

مواظب سند‌های بی اعتبار باشید

حالا بعد از گفت و گو‌های فراوان و گرفتن اطلاعاتی که بعد از سوال و جواب‌های زیاد ما به دست آمده به نظر می‌رسد اعتماد لازم جلب شده باشد. او که خیال می‌کند ما برای گرفتن سند از طرف آقای... دوست وهمکارش آمده ایم از ما می‌پرسد که به چند سند دیگر نیاز داریم؟ به او گفتیم که تا الان ۴ سند جور کرده ایم و فعلا توان خرید چهار سند دیگر را داریم. لبخندی زد که معلوم نبود از سر تعجب است یا از حرفه‌ای بودن ما خوشش آمده. سوالی پرسید نگاهش طوری بود که احساس کردم بعد از گرفتن جوابش احتمالا قرار است دستمان رو بشود و بفهمد همه این‌ها داستان است و لو می‌رویم. از ما پرسید که مطمئن هستیم سند‌ها باطل نشده اند و تا زمانی که همه سند‌ها را جمع کنیم هنوز اعتبار دارند؟ ما هم که جا خورده بودیم نتوانستیم بی اطلاعی مان را از موضوع اعتبار اسناد مخفی کنیم. لازم بود بیشتر توضیح دهد بنابراین از او خواستیم تا دراین باره اطلاعات بیشتری بدهد، شاید همکارانش از این بی خبری ما سواستفاده کرده و سند بی اعتبارشان را به ما فروخته باشند و می‌گوید: «اگر سن سندهایتان از یک مقداری بیشتر باشد اعتبار لازم برای این کار را ندارد. مثل کپن‌هایی که در زمان قدیم تاریخ انقضا داشت این سند‌ها هم اگر مربوط به خودرو‌های خیلی پیر باشند مورد قبول نیستند.» دقیق یادش نبود، اما باز ادامه داد: «فکر می‌کنم الان خودرو‌هایی که متعلق به سال ۷۳ به قبل هستند مشمول این بی اعتباری می‌شوند. یعنی سندهایتان اگر مربوط به خودرو‌های سال ۷۰، ۷۱،۷۲ یا حتی قبل‌تر باشد دیگر معتبر نیستند.»

سند‌های دو میلیون تومانی

به او گفتیم که سند‌ها الان همراهمان نیست تا از این موضوع مطمئن شویم. نگاهش مثل کسی بود یک بار دیگر تلاشش برای رو کردن دست ما بی نتیجه مانده است. لبخند تصنعی روی لب دارد و نگاهی که نمی‌توانست مثل لبخندش ما را فریب دهد؛ اما ما اولین کسانی نبودیم که برای این کار به او مراجعه می‌کردیم و او اولین بار نبود که با چنین مشتری‌هایی رو به رو می‌شد. بی گدار به آب نمی‌زد و به راحتی خودش را لو نمی‌داد. با لحنی که انگار راه تازه‌ای به ذهنش رسیده گفت: خودش سند ندارد و باید با همکارانش تماس بگیرد و از آن‌ها بپرسد. وقتی از او خواستیم که الان این کار را کند زیر بار نرفت و شماره تماس ما را گرفت تا بعدا با ما تماس بگیرد. ناامیدانه از او درباره قیمت اسناد پرسیدیم؛ اما این بار با کمال تعجب تلاشی برای مخفی کاری نکرد و به سرعت پاسخ داد: «قیمت ماشین سواری و سندش در حال حاضر ۲ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان است. البته لاشه ماشین که به درد شما نمی‌خورد معمولا از خیرش می‌گذرند. یا اینجا اسقاط می‌شود یا برای روز مبادا نگه اش می‌دارند...»

کدام روز مبادا؟

با تعلل جواب داد، اما دیگر خودش هم حس کرده بود که سوال‌های زیادی را بی جواب گذاشته است. پس جواب این سوالمان را هم داد: «همه بخش‌های لاشه ماشینی که سندش فروخته شده بلااستفاده نیست. این ماشین هم تا چند وقت پیش در همین خیابان‌ها حرکت می‌کرده. قطعا بخش‌هایی از آن را می‌توان روی خودرو‌های مشابه اش بست و این کار رایگان انجام نمی‌شود؛ بنابراین اگر لاشه یک ماشین به درد کسی که سندش را می‌خرد نخورد قطعا به درد من و همکارانم خواهد خورد.» از او تشکر کردم و خواستم صحبت هایش را درباره قیمت خودرو‌ها ادامه دهد: «قیمت وانت معمولی ۳ میلیون تومان است. به قیمت اتوبوس و مینی بوس هم به ازای هر ۴ نفر، ۲ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان اضافه می‌شود. قیمت ماشین‌های سنگین هم وزنی حساب می‌کنیم.»

به نظر می‌آمد سوالی باقی نمانده. سندی هم که در کار نبود. باید منتظر تماس آقای احمدی می‌ماندیم. دیگر صدایی از بیرون نمی‌آمد. از اتاقک که خارج شدیم در قسمت‌هایی از زمین پارکینگ سایه افتاده بود. سگ نگهبان دیگر سر و صدا نمی‌کرد؛ اما هنوز بوی آسفالت، خاک و آهن می‌آمد...

منبع: فارس

انتهای پیام/
 
خبرگزاری میزان: انتشار مطالب و اخبار تحلیلی سایر رسانه های داخلی و خارجی لزوماً به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفاً جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه ای منتشر می شود.
۱) نظرات ارسالی شما، پس از تایید توسط خبرگزاری ​میزان​ ​در سایت ​منتشر خواهد شد​.​
۲) خبرگزاری میزان٬ نظراتی را که حاوی توهین، هتاکی و افترا باشد را منتشر نخواهد کرد .
۳) لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید .
۴) در صورت وارد کردن ایمیل خود ، پس از تعیین تکلیف نظر موضوع به اطلاع شما خواهد رسید .
نام:
ایمیل:
* نظر:
فضای مجازی-خبر-وکیل آنلاین
فضای مجازی-خبر-وکیل آنلاین
آخرین اخبار گروه فضای مجازی
فضای مجازی-خبر-وکیل آنلاین
عکس-فضای مجازی-خبر
عکس-فضای مجازی-خبر
عکس-فضای مجازی-خبر
فضای مجازی-زندانیان